Mijn eerste pleidooi begon in de file
In de dikke mist stond ik op weg naar de rechtbank in de file, hardop mijn pleidooi te oefenen. Voor één keer kwam het me goed uit dat het verkeer nauwelijks opschoot. Ik kon mijn opening nog een keer doen. En nog een keer. Waar ik onderweg minder bij stilstond, was dat ik in de rechtszaal eerst een hele tijd zou moeten luisteren.

Mijn cliënte werkte al 23 jaar bij dezelfde organisatie. Er was een nieuwe leidinggevende gekomen, er veranderde het nodige op de werkvloer en inmiddels stonden we voor de rechter. Wat me bij de voorbereiding het meest had getroffen, was hoe dun het dossier was. Ik had gezocht naar aantekeningen over haar functioneren. Na 23 dienstjaren zou je verwachten dat er iets op papier stond als het werkelijk zo slecht ging. Ik vond niets.

De advocaat van de werkgever kreeg als eerste het woord. Ze was zeer ervaren en nam er de tijd voor. Terwijl ik naast mijn cliënte zat, hoorde ik een ellenlang betoog over wat er allemaal aan haar mankeerde. Hoe langer ik luisterde, hoe vaker ik terugdacht aan dat dunne dossier.
Op één punt had de werkgever zonder meer gelijk. Mijn cliënte had meermaals mediation geweigerd. Dat was een lastig punt, ook voor mij. Ze had er geen vertrouwen meer in dat ze er met de organisatie uit zou komen. Tegelijkertijd was haar re-integratie op een andere locatie wél geslaagd. Juist dat wilde ik de rechter voorhouden. Wie haar verweet dat ze weigerde mee te werken, had ook uit te leggen hoe het haar op die andere locatie dan wél was gelukt.
De avond vóór de zitting had ik nog een belangrijke mail ontvangen van de bedrijfsarts die de second opinion had verricht. Toen ik die mail ter sprake bracht, reageerde de advocaat van de werkgever fel. Wat haar betreft was ik te laat en mocht ik het stuk niet meer inbrengen. Daar maakte ze bezwaar tegen. Van alles wat ik onderweg in de auto had geoefend, zat dit er natuurlijk niet bij.
De rechter liet weten in welke richting ze dacht en stuurde ons de gang op. Daar kwamen we met elkaar tot een regeling met een totale waarde van ruim € 50.000 voor mijn cliënte. Zij was tevreden. En ik kon voor het eerst zeggen dat ik wist hoe het voelde om voor iemand te pleiten.
Op de terugweg dacht ik aan mijn gesprek met Bram Moszkowicz voor Recht & Veerkracht. Volgens Bram kun je pleiten niet leren. Goed luisteren, charisma tonen en vooral creatief blijven, dat was me bijgebleven. Wat je ook van hem vindt, die middag begreep ik beter wat hij bedoelde.
Inmiddels kijk ik ernaar uit om weer te mogen pleiten. Die openingszin zal ik onderweg vast nog eens oefenen. Maar ik weet nu ook welke vraag ik mezelf wil stellen als de ander aan het woord is. Wat hoor ik hier, en klopt dat met wat er in het dossier staat?