Help Rosanne weer vooruit!

PERSBERICHT

Justitie erkent dienstongeval, maar laat blijvend invalide Rosanne vechten voor aansprakelijkheid

Crowdfunding gestart voor aangepaste auto en noodzakelijke ondersteuning terwijl Justitie aansprakelijkheid blijft afwijzen

Hoe kan iemand tijdens een verplichte training voor Justitie blijvend invalide raken, terwijl dezelfde overheidsorganisatie vervolgens weigert de aansprakelijkheid voor de gevolgen te aanvaarden?

Voor Rosanne Stoeten is dit geen juridische discussie op papier. Het is de werkelijkheid waarin zij iedere dag wakker wordt.

Rosanne raakte tijdens haar werkzaamheden bij de Dienst Vervoer en Ondersteuning van Justitie betrokken bij een ernstig ongeval. Het ongeval vond plaats onder werktijd, tijdens een verplichte trainingsactiviteit. Het incident is door de werkgever erkend als een dienstongeval in de zin van de CAO Rijk.

Toch weigert Justitie tot op heden de civielrechtelijke aansprakelijkheid voor de schade te erkennen.

Daarmee ontstaat een situatie die nauwelijks uit te leggen is. Justitie erkent dat het ongeval tijdens de dienst heeft plaatsgevonden, maar neemt geen verantwoordelijkheid voor de ingrijpende en blijvende gevolgen die Rosanne sindsdien moet dragen.

Rosanne zal blijvend invalide zijn

Het letsel heeft het leven van Rosanne volledig en onomkeerbaar veranderd. Zij is blijvend invalide en leeft iedere dag met ernstige chronische pijn. De pijn is voortdurend aanwezig en beperkt haar bij vrijwel alles wat voor anderen vanzelfsprekend is.

Lopen, autorijden, boodschappen doen, reizen en zelfstandig afspraken bezoeken zijn niet langer gewone dagelijkse handelingen. Iedere verplaatsing moet worden gepland en voor veel activiteiten is Rosanne afhankelijk geworden van haar ouders of andere mensen in haar omgeving.

Haar medische situatie is inmiddels zo ernstig dat zelfs amputatie als mogelijke behandeloptie wordt genoemd. Dat betekent dat Rosanne niet alleen moet omgaan met de pijn en beperkingen die zij nu al ervaart, maar ook met de angst dat zij in de toekomst mogelijk een deel van haar lichaam zal verliezen.

Een ongeval tijdens haar werk heeft haar gezondheid, zelfstandigheid en toekomstperspectief afgenomen.

Geen warming-up voorafgaand aan de verplichte oefening

Rosanne beschikt over WhatsApp-berichten van collega’s die op de dag van het ongeval aanwezig waren. Uit deze berichten volgt dat voorafgaand aan de betreffende oefening geen warming-up heeft plaatsgevonden.

Dit is van belang omdat het ongeval plaatsvond tijdens een door de werkgever georganiseerde en verplichte trainingsactiviteit. Een werkgever is op grond van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek verplicht om voldoende maatregelen te nemen en aanwijzingen te geven om te voorkomen dat werknemers tijdens hun werkzaamheden schade oplopen.

Van opzet of bewuste roekeloosheid van Rosanne is geen sprake.

Haar belangenbehartiger heeft Justitie daarom gevraagd om onder meer de risico-inventarisatie, veiligheidsinstructies, trainingsprotocollen en gegevens over de begeleiding en het toezicht tijdens de oefening te verstrekken.

Ondanks de ernst van het letsel en de beschikbare informatie blijft Justitie de aansprakelijkheid afwijzen. Rosanne rest daardoor weinig anders dan de zaak uiteindelijk aan de civiele rechter voor te leggen.

Aansprakelijk gesteld, maar een oplossing blijft uit

Justitie is aansprakelijk gesteld voor de schade die Rosanne tijdens haar werkzaamheden heeft opgelopen. Daarbij is een termijn gesteld om met een inhoudelijke en passende oplossing te komen.

Volgens haar belangenbehartiger blijft Justitie in gebreke om verantwoordelijkheid te nemen voor de gevolgen van het dienstongeval en om Rosanne financieel in staat te stellen de noodzakelijke voorzieningen te regelen.

Een serieuze minnelijke regeling blijft bespreekbaar. Wanneer Justitie echter geen verantwoordelijkheid neemt, zal een gerechtelijke procedure moeten worden gestart wegens de mogelijke schending van de wettelijke zorgplicht.

Zo’n procedure kan jaren duren.

Rosanne heeft die tijd niet.

Haar pijn is er vandaag. Haar beperkingen zijn er vandaag. Haar afhankelijkheid is er vandaag. Ook de kosten voor vervoer, hulpmiddelen, behandelingen en juridische ondersteuning lopen vandaag al door.

Van een zelfstandig leven naar wonen bij haar ouders

De gevolgen van het ongeval beperken zich niet tot haar lichamelijke gezondheid.

De langdurige pijn, de onzekerheid, de afhankelijkheid en de voortdurende strijd om erkenning hebben een enorme druk gelegd op haar persoonlijke leven. Haar relatie is door de gebeurtenissen uiteindelijk gestrand. Rosanne woont inmiddels noodgedwongen weer bij haar ouders.

Zij ontvangt een WIA-uitkering van ongeveer € 1.200 per maand. Binnen haar resterende belastbaarheid probeert zij nog te doen wat mogelijk is, maar van dit inkomen kan zij geen zelfstandig bestaan opbouwen.

Het is nauwelijks mogelijk om hiervan zelfstandig te wonen. De aanschaf van een aangepaste auto of de betaling van andere noodzakelijke voorzieningen is volledig buiten bereik.

Een aangepaste auto is voor Rosanne geen luxeproduct. Het is een noodzakelijke voorziening waarmee zij weer een klein deel van haar vrijheid kan terugkrijgen.

Met aangepast vervoer zou zij zelfstandig naar medische afspraken kunnen gaan, familie en vrienden kunnen bezoeken en minder afhankelijk zijn van haar ouders. Het zou haar niet haar oude leven teruggeven, maar wel een stukje waardigheid en zelfstandigheid.

Hoe kan dit in Nederland gebeuren?

De zaak van Rosanne roept pijnlijke vragen op.

Hoe kan een werknemer tijdens haar werkzaamheden voor Justitie blijvend invalide raken en vervolgens zelf jarenlang moeten procederen om verantwoordelijkheid af te dwingen?

Hoe kan een overheidsorganisatie een incident erkennen als dienstongeval, maar tegelijkertijd iedere aansprakelijkheid voor de gevolgen afwijzen?

Hoe kan iemand die zich tijdens haar werk heeft ingezet voor de overheid uiteindelijk afhankelijk worden van een WIA-uitkering van ongeveer € 1.200 per maand en van de hulp van haar ouders?

En hoe kan het nodig zijn dat burgers geld moeten inzamelen voor een aangepaste auto, terwijl het letsel is ontstaan tijdens een verplichte activiteit van de werkgever?

Dit is niet alleen een juridisch dossier.

Dit gaat over een vrouw van wie het leven tijdens haar werk voorgoed is veranderd. Een vrouw die haar gezondheid, haar relatie, haar zelfstandigheid en een groot deel van haar toekomst is kwijtgeraakt.

Terwijl Rosanne de gevolgen iedere minuut van de dag draagt, kan Justitie blijven procederen, uitstellen en aansprakelijkheid betwisten.

Die verhouding is schrijnend.

Crowdfunding gestart om Rosanne weer enige vrijheid te geven

Omdat Rosanne niet kan wachten op de uitkomst van een langdurige juridische procedure, is voor haar een crowdfundingactie gestart.

De opbrengst is onder meer bedoeld voor:

• de aanschaf en aanpassing van een geschikte auto
• noodzakelijke hulpmiddelen
• extra vervoerskosten naar artsen, ziekenhuizen en behandelaars
• medische en therapeutische kosten die niet volledig worden vergoed
• eventuele woningaanpassingen
• juridische ondersteuning om haar rechten tegenover Justitie te kunnen blijven verdedigen

Rosanne vraagt niet om luxe. Zij vraagt om de mogelijkheid om ondanks haar blijvende invaliditeit weer enigszins zelfstandig te kunnen leven.

Iedere donatie, groot of klein, brengt haar dichter bij dat doel.

Mensen die niet kunnen doneren, worden gevraagd de crowdfundingactie te delen. Iedere gedeelde oproep helpt om haar verhaal zichtbaar te maken en de druk op Justitie te vergroten om niet langer uitsluitend juridisch, maar ook menselijk naar deze zaak te kijken.

Oproep aan Justitie

De initiatiefnemers en belangenbehartigers van Rosanne roepen Justitie op om verantwoordelijkheid te nemen.

Niet pas nadat een rechter jaren later een uitspraak heeft gedaan. Niet pas nadat Rosanne nog verder financieel en emotioneel is uitgeput. Maar nu.

Het ongeval is als dienstongeval erkend. Rosanne zal blijvend invalide zijn. Zij leeft voortdurend met pijn en wordt geconfronteerd met de mogelijke amputatie van een lichaamsdeel.

Zij zal de gevolgen van het ongeval de rest van haar leven moeten dragen.

Het minste wat van Justitie mag worden verwacht, is dat zij niet langer wegkijkt, maar openheid geeft over de veiligheidsmaatregelen rondom de training, serieus in gesprek gaat over aansprakelijkheid en bijdraagt aan de noodzakelijke voorzieningen die Rosanne nu nodig heeft.

Rosanne kan haar oude leven niet terugkrijgen.

Justitie kan er wel voor zorgen dat zij niet ook haar laatste stukje zelfstandigheid verliest.

Doneer, deel haar verhaal en help Rosanne weer vooruit.

Link naar de crowdfunding: https://gofund.me/6a696032f

Einde persbericht

Noot voor de redactie

Voor interviews, aanvullende dossierinformatie en beeldmateriaal kan contact worden opgenomen met:

MindFitPro